Τι είδε η TEDxSter στο TEDxLesvos; [μέρος πρώτο]

4 December 2016 |

3,2,1… Ξεκινάμε!

Δεύτερο TEDxLesvos! Έχω βρει κι έχω κάτσει στην ίδια θέση, χαζεύω το κόκκινο κύκλο και αρχίζω να νιώθω κάτι πεταλουδίτσες στο στομάχι μου που στριφογυρνάνε από τη προσμονή γι αυτό που περιμένω να δω! “Οδύσσειες και Ιθάκες” φέτος…

Το θέατρο ξεχειλίζει από ενέργεια, χαμογελαστά πρόσωπα εθελοντών με καρτελάκια ανεβοκατεβαίνουν τα σκαλιά και ο κόσμος γύρω μου μπαίνει σε “TEDx mode”. Τελικά πόσο ωραίο είναι το διαφορετικό; Πόση ανάγκη έχει ο κόσμος της Λέσβου για τέτοια event;

Σβήνουν φώτα, παίζει βίντεο, τι είναι αυτό το TEDx; Με μία φράση, ιδέες που αξίζουν να διαδοθούν.

Μαρσέλος Ραλλίδης, χαμογελαστός, με ενθουσιασμό μικρού παιδιού και καλωσόρισμα σε μία μέρα που μπορεί να μας αλλάξει έστω και λίγο τη ζωή;;; αυτή άλλωστε θα είναι πραγματική επιτυχία!!

Λαμπερή με τρομερή όρεξη για να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό, εμφανίζεται η Κατερίνα Γκαγκάκη που σε κάνει να νιώθεις άνετα και μας βάζει οσο μπορεί στο περιεχόμενο κάνοντάς μας να ανυπομονούμε. Θέλω να δω πώς φαντάζεται αυτή η ομάδα τις Οδύσσειες και ποια θα είναι η Ιθακη;

Παίζει βίντεο, φωτογραφίες σκληρές, δυνατές, αληθινές, καθημερινές. Στιγμές που ο Δημήτρης Φωτίου απαθανάτισε με τον δικό του μαγικό τρόπο. Απαγγελία της Οδύσσειας του Καβάφη, με μία υπέροχη, γλυκιά, ζεστή και πειθήνια φωνή, ρωτάω και μαθαίνω είναι ο Μάριος Μπαλής.

Πρώτη ομιλία είναι από την καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας, Νένα Γαλανίδου. Πώς πέρασε από το Λισβόρι, από τον κόλπο της Καλλονής, μία παλαιολιθική κοινότητα; Μετανάστες της αρχαίας εποχής, με κάνουν να σκεφτώ πώς αυτός ο τόπος ίσως να ήταν πάντοτε ένα πέρασμα. Τι κάνει τα μεταναστευτικά κύματα να περνάνε από τη Λέσβο; Πώς μία ομάδα επιστημόνων βρίσκει στοιχεία όχι μόνο μέσα από το χώμα, αλλά και μέσα στα καφενεία. Μέσα από τη καθημερινότητα, με σεβασμό στο σήμερα για να μπορούμε να ψάξουμε στο χθες και μέσα από τόσα μεταναστευτικά κύματα μαθαίνουμε τι αποζητάνε τελικά οι άνθρωποι που αφήνουν τις πατρίδες τους.

Αλέξανδρος Λουπασάκης, Ιδρυτής του Θεραπευτικού Προγράμματος Κλινικής Γέλιου. Πώς στο ταξίδι προς την Ιθάκη μπορεί να παίξει ρόλο το εσωτερικό γέλιο; “Στήνω το δικό μου παραμύθι για να νιώθω καλά, επινοώ να είμαι σε συνεχές φλερτ με τον προσωπικό μου γιατρό”. Πόση σημασία έχει να έχουμε καλή σχέση με τον εαυτό μας, πώς γίνεται να καταλαβαίνουμε όλοι μας πως είμαστε κινητά “πολυιατρεία”.

Σκέφτομαι πώς όσο τετριμμένο και να είναι πρέπει τελικά να ακούμε το σώμα μας αυτό που δεν είναι τετριμμένο είναι πως ο γιατρός νιώθει πως όλα τα συναισθήματα μπορούν να εξωτερικευτούν και το εσωτερικό γέλιο και τα χαμόγελα που δεν θα τα δείτε στο πρόσωπο μα μέσα μας σε κάθε μέρος του σώματός μας είναι αυτά που μπορούν ακόμη και να μας γιατρέψουν;!

Τι είναι η τέχνη; Ο Βασίλης Γεροντάκος, φωτογράφος ξεκινάει την ομιλία του. Παρά το χαμηλό τόνο της φωνής του, τα “λόγια” είναι δυνατά. Όσο παρακολουθώ τόσο προβληματίζομαι Πώς η επικράτηση της εικόνας μας οδηγεί στο να μας ελέγχουν στο να μας καθοδηγούν; Πώς οι εικόνες είναι οι σύγχρονες σειρήνες του κόσμου μας; Πώς ξεκίνησε η τέχνη, τι πόνο επιφέρει και ποια ανάγκη κρύβει; Η έκφραση όσων έχουμε μέσα μας. Θάνατος, έρωτας, αγάπη, απελπισία, ελπίδα όλα όσα υπάρχουν στη ζωή υπάρχουν και στη τέχνη, όλα είναι αλληλένδετα. Η τέχνη δεν αναπαράγει αυτό που κοιτάζουμε αρκεί να είναι αληθινό. Βουτιά στην ιστορία της φωτογραφίας, γροθιά στο στομάχι το πόσο προκατειλημμένοι μπορεί να είμαστε ανάλογα με το τι γνωρίζουμε για την εικόνα που βλέπουμε. Μας κάνει καλό όλος αυτός ο κορεσμός από τις εικόνες; Υπαρξιακή η ομιλία ή όχι, εμένα μάλλον με πόνεσε γιατί “έχω δει πνιγμένους τρώγοντας πίτσα”. Το βίντεο στο τέλος, ο Ελύτης ανάμεσα μας, εδώ στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης…